۱٫ عصر داوران و ورود به سرزمین مقدس
پس از موسی علیه السّلام یوشع بن نون به عنوان وصی وی رهبری بنی اسرائیل را به دست می گیرد و آنان را با استفاده از همان عصای موسی علیه السّلام از رود اردن عبور داده و به سرزمین کنعان وارد می کند. به اعتقاد تاریخ نگاران(۱) این واقعه در قرن ۱۳ پیش از میلاد مسیح رخ داده که تا دو قرن بعد دوره ای را به نام “عصر داوران” در تاریخ بنی اسرائیل رقم زده است. داوران ۱۵ نفر از پیامبران بنی اسرائیل بودند که یکی پس از دیگری رهبری قوم را برعهده گرفته و تلاش کردند تا ضمن بازگرداندن وحدت و انسجام از دست رفته ایشان، بنی اسرائیل را نسبت به مسئولیت بزرگی که برعهده گرفته بودند آگاه کرده و عهد قدیم را به آنان یادآوری کنند. عظمت شخصیت و تلاش های یوشع نبی علیه السّلام سبب شده تا معمولاً او را در جرگه داوران به شمار نیاورده و جایگاهی ویژه برایش در نظر گیرند. لذا با احتساب این پیامبر بزرگ الهی بایستی تعداد داوران را ۱۶ نفر دانست که از یوشع شروع شده و به سموئیل نبی ختم می شود. در طول ۱۴ سال رهبری یوشع بن نون سرزمین های بسیاری به دست او فتح شد و قوم بنی اسرائیل رفته رفته انسجام و عزت خود را بازیافت. وی دو بار در زمان وفات، همچون پیامبران پیشین خود بزرگان بنی اسرائیل را گرد آورد و عهد آنها را با خداوند متعال و لزوم اطاعت و بندگی وی را به آنان گوشزد نمود. چنین می نماید که پیامبران این قوم همه از عهدشکنی و هدایت ناپذیری آنان باخبر بوده و تا هنگام وفات نگران این موضوع بوده اند. پس از وفات یوشع علیه السّلام دوباره بر اثر تخلفات و گناهان اتحاد قوم از بین رفت و عزت آنان رو به اضمحلال نهاد تا سموئیل نبی علیه السّلام رهبری قوم را در دست گرفت. اقدامات وی که مردی پرهیزکار، قدرتمند، سخت کوش و سخنور بود سبب شد تا دوباره میان بنی اسرائیل اتحاد برقرار شود و از خواب غفلت بیدار شوند. صندوق عهد در زمان او و به دست طالوت دوباره به میان این قوم بازگردانده شد که خود عامل مهمی در ایجاد وحدت و یکدلی میان آنان بود.