راز پیـــوســـتگی نمــــاز وزکـــوة در قــــرآن

قال تعالی: (اقیموا الصلوة و ءاتوُا الزکوة و ارکعوا مَعَ الراکعین)
حضرت رسول اکرم ص می فرماید: (بنی الإسلام على خمس: شهادة أن لا إله إلاَّ الله وأنَّ محمداً رسول الله وإقام الصلاة وإیتاء الزکاة والحج وصوم رمضان). (متفق علیه، البخاری 8، 1/49 فتح الباری، ومسلم 16، 1/45).
نماز وزکوة دو رکن اساسی ودوکلیمه به هم پیوسته در قرآن نقش روح وجان را دراجتماع دارد. نماز روح وزکوة جان نظام زندگیست یکی فرد را میسازد وبه ملکوت أعلی میرساند ودیگری فرد واجتماع را به اوج ترقی وشکوفائی میرساند. با آنکه کلیمه طیبه رکن اول واساس تمام أعمال صالح بندگان خداست تکرار پر جاذبه وبه هم پیوسته نماز وزکوة در بیست وهفت آیه قرآنکریم پیامیست بر اینکه روح انسان وقوام نظام زندگی از نماز وزکوة در خشنگی وقوام میگیرد.ظاهرا اینها دو رکن به نظر میایند اما در حقیقت مزایای همه ارکان واحکام شرعی در بطن این دو وجیبه دینی نهفته است.بخاطر اینکه عبادات یا انسان را به انسان ارتباط میدهد ویا اینکه ارتباط بیه خدا وبندگانش را تأمین مکیند واین دوراز وحکمت در أهداف این دو رکن الهی تأمین است. نماز وزکوة دو رکن نهایت مهم وقرین یکدیگر اند:به همان پیمانه که مؤمنین به ادای نماز مأمور شده اند به ادای زکوة نیز مکلف شده اند وچه در بسیاری روایات آمده آنانیکه زکوة مال خودرا نداده اند نماز شان قبول نمیشود چون مال شان پاک نیست طهارت وپاکیزگی روح ووجود شان زیر سؤال است. آمدن زکوة، بعد از نمازمعنی ومفهوم گسترده ای داردومفهومش این است که با دادن زکوة غذای انسان پاک وجسم وروح آن شایسته قیام بدرگاه الهی میشود و این نکته را به اثبات می رساند که نماز راستین، انسان را از ارتکاب زشتکاری ها و رفتارهای ناپسند باز میدارد (ان الصلوة تنهی عن الفحشاء و المنکرولذکر الله اکبر) آیا میتوان ادعای اقامه صلوة داشت و در عین زمان آلوده به انحرافات بود؟آیا جوامع اسلامی در دنیای امروز به راستی اهل صلوة اند؟ خصوصا آنهائیکه زکوة اموال شان را درست ادا نکرده اند؟شما در ایات زیر مشاهده خواهید کرد که نماز وزکوة دو رکن به هم پیوسته ومرتبط میباشد ونمیشود یکی را ادا کرد ودیگری ترک ولی باز هم مسلمان بود.!  

فلســـفه ای ده محـــرم یا عاشـــورا: گـــزیده ای از تاریـــخ اســـلام

زمانی پیامبر صلی الله علیه وسلم به مدینه منوره هجرت نمودند، از خلال روابط اجتماعی با مردم مدینه، این رابطه با یهود های سکان مدینه نیز بسط ووسعت یافته بود، زمانی صحابه ای کرام به منظور های مختلف وارد دهکده های یهودی ها می شدند. از قضا یکی ازین روزها مصادف بود به روزی که انها روزه دار یا صائم بودند. صحابه کرام از اوشان جویای این مسئله گردیدند، در پاسخ یهود ها گفتند این روز را ما بخاطری روزه میگیریم که خداوند جل جلاله درین روز موسی علیه السلام را هم از دست فرعون وهم از غرق شدن در دریای نیل نجات داد ودشمنش فرعون ولشکریان وی را هلاک ساخت، بناء ما شکرانه روزه میگیریم. صحابه رضی الله عنهم این ماجرا را به ان نبی کریم قصه کردند. زمانی پیامبر صلی الله علیه وسلم، ازین موضوع واقف گردید، گفت که ما نسبت به یهود مستحق تر هستیم که روزه بگیریم و شکر خدا را درین مسئله نمایم، که این روز مصادف بود به روز دهم محرم از ماه های قمری عربی که حسب شمارش عربها بنام "عاشورا" یا دهم یاد میگردد. بعدا ان نبی کریم صلی الله علیه وسلم امر کرد که این روز ویک روز دیگر را با این روزه بگیرید که یا نهم ماه باشد یا یازده هم همان ماه. وفضیلت این ماه چنین است که گناه یک سال گذشته را الله تعالی بواسطه این ماه درصورتیکه از نیت صاف وخالص روزه بگیرید محو مینماید.